Hoe het begon


Toen heel Heusden feest vierde i.v.m. de opening van het nieuwe gemeentehuis in 1956, had elke straat of buurt een aandeel in het feestprogramma. Dat betekende een gelegenheidsorkest (Herptsestraat Wielstraat) bestaande uit Jan met zijn broer, eerder genoemde Anton en mevr. Neesje Barghoorn-Kamerman,
een voortreffelijk pianiste. Het werd een suksesvol gebeuren op de speelplaats van de vroegere Openbare School aan de Demer.
Jan speelde fanatiek voetbal bij v.v. Heusden, waarbij het er niet altijd even zachtzinnig aan toe ging en (zoals Jan zelf weleens zei: "Mijn enthousiasme was beter, als mijn techniek) Bij uitwedstrijden van het eerste elftal, was zijn vaste plek achter in de bus MET GITAAR.
In die tijd, 1956 richtte Jan een orkestje op, samen met Gerard Schouten (drums) Bennie van Wijk gitaar en meerdere blaasinstrumenten, en Jaap Roubos, die voor die gelegenheid zijn fanfare-bugel ruilde voor een basgitaar. In de loop van enkele jaren groeide dit orkestje uit (Gerard en Jan werden vervangen) tot
het zeer suksesvolle "FERRARI" waarin FRANK Faas (Frank Ferrari nog altijd) een zeer belangrijke rol speelde en grote hits schreef voor het orkest.
In die jaren had Jan zich ook geworpen op de judosport, waarvoor rond zijn 17e jaar letterlijk ALLES moest wijken. Binnen enkele jaren was hij dan ook suksesvol judoleraar en stond avond aan avond les te geven in de wijde omgeving, terwijl hij Zondag,s (op een vooroorlogse Harley Davidson) ging deelnemen
aan wedstrijdtournooien o.a. in Utrecht Schiedam, Bergen op Zoom, Roermond etc. Bij de, toen razend populaire LANGSTRAATSE KAMPIOENSCHAPPEN, die jaarlijks in Waalwijk werden gehouden, zag Jan kans om 16 jaar opeenvolgend, als eerste uit de strijd te komen. In 1964 maakte hij deel uit van het Olympisch team, en zou mee gegaan zijn, als 2e zwaargewicht, naast Anton Geesink, als hij niet vlak voor het vertrek van de ploeg, in het ziekenhuis was beland, door een auto-ongeluk, waar hij zelf geen schuld aan had.
Tot op heden hield Jan aan die aanrijding, een slechte rug over, waardoor hij bij elk optreden, een, op maat gemaakte barkruk mee sleept !!
Eenmaal thuis uit het ziekenhuis ,stierf kort hierna, Jan zijn vader, wat hem noodzaakte, samen met zijn moeder, het horecabedrijf te gaan runnen, in de Wijksestraat te Heusden. Thans "Chinees" Jan bouwde eigenhandig een 50 tal roeiboten Tenslotte was hij eigenlijk van beroep, met opleiding Ambachtschool, metaalbewerker-onderhoudsmonteurmonteur geweest, o.a. bij Jonker Fris. Tot op de dag dat hij 21 jaar werd en dus meerderjarig. Vanaf die dag verdiende hij zijn brood met de eerder genoemde sportschool.Die roeiboten was een gouden greep. De hengelaars kwamen zelfs met een touringcar, elke Zaterdag uit Helmond en Eindhoven. Daarvoor opende Jan in de zomermaanden al om 3.00. uur zijn cafe, en zag hij om 7.00 uur in de morgen tevreden, dat alle 50 bootjes vertrokken waren en, wachtte hij ,s middags, na een hazenslaapje, de hengelaars weer op met een hapje en drankje. Waren de hengelaars weer naar huis, kroop
Jan achter zijn draaitafels om voor een altijd volle bak de hele avond verzoekplaatjes te draaien in zijn, tot disco omgebouwde restaurant. Vooral de jeugd wist DE STADSHERBERG te vinden en heel veel orkesten (waaronder Ferrari) traden er in die jaren op. Jan nam dan nog weleens de microfoon, om in steenkool-Engels "please release me" te zingen of b.v. "Green, green grass of home"!!
In die tijd leerde Jan, bij toeval, zijn vrouw Toos kennen, die de moeder van zijn 2 kinderen werd: Jan Jr. en Nina. Beiden traden in vaders voetsporen: Nina zingt zeer verdienstelijk ook Ned. talig, terwijl Jan jr. aangespoord door "de ouwe Jan" in 10 jaar tijd in Nederland het Shireras (grootste paard ter wereld)op de kaart zette en als fokker-wedstrijdman tot de Europese top behoort. O.a. de Duitse Nat. Kampioenen van vorig jaar, staan, als fokproduct, in Herpt op stal.
Iets waar ook vader Jan veel plezier aan beleefd en, terecht, beretrots op is. Paarden van dit ras, staan o.a. voor de bierwagen van Heineken, die dagelijks door Amsterdam rijdt en
waarvan Jan jr. zich o.a. mede leverancier mag noemen.
IN ZIJN HORECAPERIODE, mocht Jan dan weleens de microfoon pakken, op een feestje, of in zijn favoriete cafe "BOLLE JAN"in Amsterdam, hij voelde zich beslist geen zanger. Want bij hem thuis zong iedereen en wie zat er nou op hem, als zanger, te wachten? zo redeneerde hij. Maar in het cafe waar "Bolle Jan" (de vader van Rene Froger) elke avond optrad, zong Jan steeds vaker en viel zelfs weleens in, als de cafebaas het "ïn zijn strot had". Jan vond het best leuk en nam altijd mensen mee, die ook in zijn cafe kwamen. Ook liet hij Bolle Jan en Mien met hun zoontje opdraven in DE Stadsherberg, als b.v. Jan zijn moeder verjaarde.
Zodoende stond Rene Froger al in Heusden te zingen, terwijl nog niemand hem hier kende. Het duurde nog zeker 12 jaar, aleer Nederlands beste zanger echt doorbrak. Ook zijn honorarium is inmiddels wellicht gestegen!!
Als Jan optrad in cafe Bolle Jan, kreeg hij veel complimenten en het A,damse repertoire lag hem ook wel.
Jan vond Amsterdam een fijne stad, maar vond het jammer, dat er zoveel Amsterdammers woonden. Toch adviseerden ze hem vaak, om een "plaatje"te maken. Maar Jan haalde dan de schouders op en zei: "Kom morgen maar terug, als je nuchter bent."
Die zelfde opmerking maakte Jan tegen twee Bosschenaren: Hans Heesakkers :horeca-automatenexploitant en Ben van Gulik, destijds eigenaar van de razend populaire piratenzender RADIO DE PIJP. Deze twee heren kwamen inderdaad de andere dag terug, met een sponsorbedrag en Jan stond enkele dagen later in een Waalwijkse studio. Vriend, muzikale steun-en-toeverlaat Fred Blinksma was bij die eerste opname de producer. Het werden 4 liedjes op een E.P. 33 toeren, met, natuurlijk, Jan Froger op de accordeon en de, door Jan bewonderde, saxofonist Toon van Dijk uit Middelrode.
Aadje Koen zorgde dat heel Brabant de zanger Jan Verhoeven leerde kennen, via zijn goed beluisterde "RADIO DE PIJP". Hij organiseerde grote feestavonden, waar hij Jan gewoon naast De Zangeres Zonder Naam zette en Jan zo ook profiteerde van haar bekendheid en uitverkochte zalen. Jan kreeg optredens en werd "beroemd"in het piratencircuit, wat toen vreselijk populair en talrijk aanwezig was. Volop feestavonden van die "piraten"waar VEEL artiesten ALLES aan te danken hebben, zoals Jan nog altijd zegt.Wie Jan kent,
weet dat hij een gevoelsmens is en met die wetenschap is het niet vreemd, dat vooral de periode van Kerstmis, hem inspireerde tot het schrijven van diverse kerstliederen,waarvan MIJN KERSTWENS nu nog elk jaar op de radio te horen is. Hij schreef het lied samen met Toos, terwijl die achter de strijkplank stond... Van het Kerstalbum, wat hij samen met Colinda maakte, werden er meer als 50.000. verkocht en dit album werd vorig jaar, na 12 jaar,weer opnieuw uitgebracht door de platenmaatschappij.
Jan leerde in die tijd ook collega Frank Faas kennen, die naast zanger, ook producer was in een Arnhemse studio! Als zanger van Ferrari werd hij door Jan mateloos bewonderd .En een fijne samenwerking ontstond .Frank produceerde voor Jan het plaatje:"Het is nu voorbij" Maar het was niet voorbij!! Het begon toen pas echt.Ze gingen samen optreden en een vriendschap ontstond, die altijd is gebleven. Frank produceerde en Jan financierde de opnamen van een 6 tal liedjes, a la De Straatzangers. Want onderweg naar een optreden waren ze er achter gekomen, dat hun stemmen, tweestemmig, fantastisch "kleurden'. als de BOHEMIENS, MAAKTEN ZE 3 SINGLES, DIE BIJ Telstar EN EMI werden uitgebracht.Ze kwamen in "Op Volle Toeren" en werkten mee aan het laatste t.v.-optreden van Willy Alberti en Johnny Jordaan.
VOOR DE MUZIEK OP DIE 3 PLAATJES, formeerde Frank een droomorkest voor dit repertoire o.a: Coen van Orsouw Accordeon. Meester-Drummer Huub Jansen, Trompettist Marty, gitarist Jack Verburght (op ALLE hazesplaten te horen o.a.) en de vader van Frank, die als ongeloofelijk vituoze kunstfluiter, een schitterend extra tintje aan de opnamen gaf.
Volop radio-belangstelling, zelfs in Hilversum, waar Chiel Montagne De Bohemiens wekelijks draaide in zijn platenproramma.
Toen Jan zo,n 10 jaar bezig was en solo wel wekelijks ergens in het land te vinden was, ontmoette hij een volslagen onbekende zangeres. Hij hoorde haar zingen en was geroerd door haar stemgeluid. Gevoelig en zuiver. Hij zocht haar op in de kleedkamer. Ze bleek al wat plaatjes gemaakt te hebben, maar verder als de "piratenzenders"in haar omgeving, was ze ook niet gekomen. Jan beloofde haar eens op te zoeken en vroeg of ze het leuk zou vinden, om met hem, een duet in te zingen. Dat hij dan wilde uitbrengen op cassette. Iets wat hij al jaren deed. Die cassettes werden dan bij optredens verkocht. De zangeres, die achteraf ook Jan zijn stemgeluid al jaren bewonderde en al zijn singels in huis had, woonde 4 hoog in Utrecht op een flatje, zonder lift en met 2 opgroeiende kinderen. Jan zette haar regelmatig op feestavonden, waar hij iets te zeggen had of die hij organiseerde.
Als verrassing had de voorzitter van Jan zijn fanclub in Rotterdam, Bram Broersen, de zangeres uitgenodigd om zijn nieuwe single, aan Jan uit te reiken, wetende dat Jan haar bewonderde en graag hoorde zingen.
Die avond maakte Jan een afspraak voor een opname in een studio in Breda, bij de fam. Verkooyen. Het werd het eerste duet van Jan Verhoeven en Marianne Weber (want zo heette de zangeres) wat uitkwam op de cassette no. 5 van Jan. Marjan (zoals ze toen nog heette) was er bizonder trots op en blij met deze samenwerking. Producer en zanger John Spencer hoorde het resultaat en ging aan de slag. Jan bedacht de naam HET HOLLANDDUO en liet die ook als zijn eigendom registreren.Wat, naar later bleek, maar goed was ook.
Met John Spencer kwam HET HOLLANDDUO binnen bij platenmaatschappij DINO, die het nieuwe duo meteen in het diepe gooide: Een t.v. cd. met volop radio en t.v. opnames in letterlijk ALLE grote programma,s.
Radio-kanjer Krijn Torringa zette het duo wekelijks in het land op grote podia en in zijn live-radioprogramma,s "Koperen Ko" en "Hollands Glory" Ze waren niet meer weg te denken in Öp Volle Toeren" van Chiel Montagne. Het Nederlandse publiek was razend enthousiast en een GOUDEN ALBUM, binnen een jaar was het prachtige resultaat. Zowel Jan als Marianne wisten niet wat hen gebeurde.
Reizen, laat thuis, vroeg op voor promotie bij een wielerronde of jaarfeest voor radio en t.v.Met als
bizonderheid een trip naar Canada Vancouver, voor een Amsterdamse zakenman, die Het Hollandduo, voor de emigranten daar liet optreden. Prachtige vakantie, dik betaald en goed verzorgd. Mooie tijd, voor het duo, alsook voor Toos, die met Marianne heel goed kon opschieten en zich onmisbaar maakte als geluidsvrouw o.a.
Maar sukses heeft zijn risico,s. En hoewel we, na al die jaren, niemand de schuld willen geven, staat wel vast, dat de breuk tussen Jan en Marjan, ontstond door invloeden van derden, die Het Duo graag wilden "begeleiden" ! Omdat Jan dat soort "zakkenvullers in al die jaren aardig had leren kennen, ging hij daar niet op in en hield, hij tot op heden, boekingen etc. in eigen hand.
Genoeg hierover. Terwijl Story, Prive, Aktueel etc. melding maakten van grote ruzie tussen Jan en Marjan is dat zeker NIET de reden van de breuk geweest en is de begroeting nog altijd even hartelijk, wanneer zij elkaar ontmoeten. Altijd weer lachen om de verhalen van destijds, waaraan beiden de mooiste herinneringen bewaren. Jan en Marjan kenden elkaar terdege. En Jan was dan ook beslist niet kwaad, toen hij op zoek moest naar een andere zangeres. Hij stuurde haar zelfs een mooie bos rozen, om haar sukses te wensen bij haar eerste solo-optreden,in Utrecht, kort na de breuk.Het sukses van Marianne was te voorspellen, zo vlak na de duo- hit ËEN TRIP NAAR NIEMANDSLAND. Slimme producers vervingen de stem van Jan voor die van Emiel Hartkamp en het verschil met het HD-geluid was miniem. Dinodirecteur Tony Berk informeerde zelfs of de naam "Hollandduo"VRIJ was !!Zo gaat dat soms. En Emiel en Jan zijn, desondaks, altijd "dikke"vrienden gebleven!! Jan stond het volgende weekend alweer met Roosendaalse "Janske"te zingen. Ook Bredase "Colinda" stond met veel sukses een jaar naast Jan. Maar uiteindelijk werd toch zijn vaste partner in Het Hollandduo" alweer negen jaar bijna, ERNA TEMMING,(eveneens uit Utrecht) Met haar wil Jan graag oud worden, zo zegt hij!!
Waarmee zijn vouw het roerend eens is. "Het is niet alleen het zingen," zegt Toos, "maar je moet ook kunnen praten samen, als je dagen onderweg bent." Bovendien is zingen een prettig beroep, maar met alle verplichtingen t.o.v. zaalhouders en boekingskantoren, is het ook een vak, dat soms gewoon op werken lijkt .Met crisissituaties van files etc. en het op tijd aanwezig zijn.
Dat begrijpt Erna als geen ander.! Ze had dan ook de nodige ervaring opgedaan, als zangeres in een orkest en semi-beroepsmusici, als ouders.
HET EERSTE ALBUM van het huidige Hollandduo,werd wederom door John Spencer